ตัวการสร้างวัฒนธรรมเชิงเดี่ยว
สิ่งที่เกิดขึ้นตลอด
และยังไม่หยุดคือ การใช้ข้อมูลทางประวัติศาสตร์มาใส่ให้นักเรียนปอเนาะ เยาวชน
เพื่อสร้างนักรบรุ่นใหม่...สิ่งที่น่ากลัวไปกว่านั้นคือ
บีอาร์เอ็นเองนั่นแหละที่กำลังสร้าง “วัฒนธรรมเดี่ยว” ในภาคใต้
แต่กลับชี้นิ้วด่ารัฐว่าพยายามสร้างวัฒนธรรมเดี่ยวเชิงพุทธ
ประวัติศาสตร์ที่ถูกสร้างขึ้น
และออกแบบเพื่อรองรับกระบวนการบ่มเพาะความรุนแรง
แล้วกระบวนการบ่มเพาะความรุนแรงก็เป็นสายพานที่ป้อนคนเข้าระบบ และมันป้อนไม่หยุดนะ
โดยการจัดเวทีบางเวทีที่เกิดในพื้นที่ นี่คือตัวอย่างของ ‘สายพาน’ ที่ชัดเจนที่สุด
เพราะในการจัดกิจกรรมเหล่านั้นเห็นชัดถึงคนหนุ่มสาวที่ถูกดึงเข้ามาผ่านวาทกรรม
ผ่านมิติของการใช้ภาษาบางส่วน
พอรับชุดความคิดที่เป็นวาทกรรมแบบสุดโต่ง ใครที่ไม่อยู่ในสายความเชื่อเดียวกันก็กลายเป็นข้าศึก เป็นภัยคุกคาม แล้วในความซับซ้อนที่มากขึ้น คือสายพานลำเลียงคนเข้าสู่โรงงานของผู้ก่อเหตุมันเปิดการผลิตตลอดเวลา ไม่ได้หยุดงาน ไม่มีเวลาต้องรอโอทีในการผลิต มันนำคนรุ่นใหม่เข้าไปเรื่อยๆ
การบ่มเพาะ ทางความเชื่อ จึงถือได้ว่าเป็นจุดไคลแม็กซ์ (Climax) ของเรื่องก็ว่า หากเราจบกระบวนการตรงนี้ได้ เปลี่ยนแปลงการบ่มเพาะ ความเชื่อให้ถูกต้องลัทธิ BRN ก็จะไม่สามารถครอบงำ หรือสร้างคนรุ่นใหม่เข้ามาก่อเหตุสร้างความเดือดร้อนในพื้นที่ และนำไปสู่สังคมพหุวัฒนธรรม นั้นเอง.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น