ความปวดร้าวของผู้บริสุทธิ์

กว่า 20 ปีของเหตุความไม่สงบในพื้นที่ชายแดนใต้ ได้ทิ้งร่องรอยของความสูญเสียไว้มากมาย ทั้งต่อชีวิต ทรัพย์สิน และจิตใจของผู้คนในชุมชน ผู้บริสุทธิ์จำนวนมากต้องกลายเป็นเหยื่อของความรุนแรงที่พวกเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ที่ถูกพรากไปต่อหน้าลูก ๆ เด็กที่ต้องเติบโตขึ้นโดยไม่มีโอกาสเรียกคำว่า “พ่อ” หรือ “แม่” อีกเลย รวมถึงผู้หญิงที่ต้องกลายเป็นหัวหน้าครอบครัวโดยไม่ทันตั้งตัว เพื่อเลี้ยงดูลูกในสังคมที่ยังไม่รู้ว่าจะปลอดภัยหรือไม่ในวันพรุ่งนี้

เบื้องหลังตัวเลขผู้เสียชีวิตแต่ละราย คือเรื่องราวของความรัก ความหวัง และความฝันที่ถูกทำลายลงอย่างโหดร้าย เหยื่อส่วนใหญ่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่หรือคู่ขัดแย้งทางอุดมการณ์ แต่คือประชาชนธรรมดา ครู แม่ค้า เด็กนักเรียน หรือพระสงฆ์ที่ออกบิณฑบาต พวกเขาเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างปกติสุข แต่กลับต้องเผชิญกับกระสุนและระเบิดที่ไม่เลือกเป้าหมาย ความโหดร้ายเช่นนี้ไม่เพียงพรากชีวิต แต่ยังพรากความมั่นคงในใจของคนทั้งชุมชน

การเลือกทำร้ายผู้ไม่มีทางสู้ ถือเป็นการละเมิดหลักศาสนาและมนุษยธรรมอย่างร้ายแรง ไม่ว่าผู้ก่อเหตุจะอ้างเหตุผลใดก็ตาม ไม่มีศาสนาใดสอนให้เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ไม่มีหลักธรรมคำสอนใดให้ความชอบธรรมกับการสร้างความทุกข์ให้เพื่อนมนุษย์ การกระทำเช่นนี้ จึงไม่เพียงเป็นอาชญากรรมต่อกฎหมายเท่านั้น แต่ยังเป็นอาชญากรรมต่อหัวใจของมนุษยชาติ

เสียงร้องไห้ของผู้สูญเสียยังคงสะท้อนอยู่ในทุกหมู่บ้าน ทุกมัสยิด ทุกวัดในพื้นที่ คนที่เคยอยู่ร่วมกันอย่างพี่น้องต้องระแวงกันเอง ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่ว ทำให้ความเชื่อใจในสังคมค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนลงอย่างช้า ๆ สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่เพียงระเบิดหรือปืน แต่คือความรู้สึกสิ้นหวังของคนที่เริ่มไม่เชื่อว่า “สันติภาพจะกลับมาได้อีกหรือไม่”

ถึงเวลาแล้วที่สังคมไทยต้องไม่เพียงแค่ “รับรู้” แต่ต้อง “รู้สึก” ถึงความเจ็บปวดของผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ ความสงสารต้องกลายเป็นแรงผลักดันให้ทุกภาคส่วนร่วมกันยุติความรุนแรง และคืนศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ให้กลับคืนสู่ดินแดนแห่งนี้ เพราะทุกชีวิตที่สูญเสียไปไม่ควรถูกลืม และความปวดร้าวนี้จะไม่มีวันหายไป จนกว่าสันติภาพที่แท้จริงจะกลับมา