คลุมฮิญาบก่อเหตุร้ายถี่ยิบ กลวิธีอำพรางที่ไม่ควรนำศาสนามาบังหน้า

คลุมฮิญาบก่อเหตุร้ายถี่ยิบ กลวิธีอำพรางที่ไม่ควรนำศาสนามาบังหน้า

ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ การก่อเหตุรุนแรงไม่ได้สร้างความสูญเสียเพียงต่อชีวิตและทรัพย์สินเท่านั้น แต่ยังสร้างความหวาดระแวงให้แก่ประชาชนในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะเมื่อผู้ก่อเหตุใช้วิธีการอำพรางตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงการจดจำใบหน้าและหลบเลี่ยงการตรวจสอบจากกล้องวงจรปิด หนึ่งในรูปแบบที่ถูกพูดถึงอย่างมาก คือการแต่งกายด้วยเสื้อผ้าคลุมมิดชิดหรือแต่งกายเลียนแบบสตรี ขณะใช้รถจักรยานยนต์ในการก่อเหตุ

หากมีการนำการแต่งกายของสตรีมาใช้เป็นเครื่องมือในการอำพรางตัวเพื่อก่อเหตุร้ายจริง นั่นไม่ควรถูกมองว่าเป็นเพียงเรื่องของยุทธวิธีด้านความมั่นคงเท่านั้น แต่ยังเป็นประเด็นที่สังคมควรตั้งคำถามอย่างจริงจัง เพราะการแต่งกายของสตรีมุสลิม โดยเฉพาะฮิญาบ เป็นสิ่งที่มีความหมายทางศาสนาและวัฒนธรรม มิใช่เครื่องมือสำหรับผู้ใดนำมาใช้เพื่อปกปิดใบหน้าแล้วก่ออาชญากรรมหรือสร้างความหวาดกลัวแก่ประชาชน

สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือ หากผู้ก่อเหตุเลือกลงมือในเวลากลางวัน ท่ามกลางผู้คนและชุมชนที่มีประชาชนทั่วไปใช้ชีวิตตามปกติ ผลกระทบย่อมไม่ได้จำกัดอยู่ที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคง แต่ประชาชนผู้บริสุทธิ์ก็สามารถตกเป็นเหยื่อได้เช่นกัน โดยเฉพาะผู้หญิง เด็ก ผู้สูงอายุ หรือบุคคลที่ไม่มีทางป้องกันตัวเอง

การยิงหรือทำร้ายบุคคลที่ไม่มีทางต่อสู้ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่หรือประชาชน ย่อมไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นการกระทำที่น่ายกย่อง การใช้รถจักรยานยนต์เพื่อเข้าถึงเป้าหมายอย่างรวดเร็ว แล้วหลบหนีหลังเกิดเหตุ หากมีการกระทำในลักษณะดังกล่าวจริง ยิ่งสะท้อนถึงการวางแผนเพื่อสร้างความหวาดกลัวและหลีกเลี่ยงการจับกุม มากกว่าจะเป็นการกระทำที่สะท้อนถึงคุณค่าทางศาสนา

ฮิญาบไม่ใช่เครื่องมือของความรุนแรง

ฮิญาบมีความหมายต่อสตรีมุสลิมในหลายมิติ ทั้งด้านศาสนา ความศรัทธา และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม ดังนั้น การนำเครื่องแต่งกายดังกล่าวมาใช้เป็นฉากบังหน้าในการก่อเหตุร้าย หากพิสูจน์ได้ว่าเกิดขึ้นจริง ย่อมเป็นการทำลายความหมายของการแต่งกายและทำให้ผู้หญิงมุสลิมที่แต่งกายตามหลักศาสนาต้องเผชิญกับความหวาดระแวงจากสังคมโดยไม่เป็นธรรม

ผู้หญิงที่คลุมฮิญาบจำนวนมากใช้ชีวิตอย่างสุจริต เป็นแม่ เป็นลูก เป็นครู เป็นนักเรียน เป็นพนักงาน และเป็นสมาชิกของชุมชน พวกเธอไม่ควรถูกเหมารวมกับผู้ก่อเหตุเพียงเพราะคนร้ายบางรายอาจเลือกใช้รูปแบบการแต่งกายดังกล่าวในการอำพรางตัว

ตรงกันข้าม ผู้ที่นำเครื่องแต่งกายของผู้หญิงมาใช้เพื่อก่อเหตุรุนแรงต่างหากที่ควรถูกประณาม เพราะการกระทำดังกล่าวอาจทำให้ผู้หญิงมุสลิมต้องรับผลกระทบจากความหวาดระแวงและอคติที่พวกเธอไม่ได้ก่อขึ้น

ยิ่งหากผู้ก่อเหตุอ้างว่าตนเองต่อสู้เพื่อศาสนา หรือเรียกผู้เสียชีวิตจากการก่อเหตุว่า “ชะฮีด” สังคมยิ่งต้องตั้งคำถามว่า การทำร้ายผู้บริสุทธิ์ การสร้างความหวาดกลัว และการนำสิ่งที่มีเกียรติทางศาสนามาใช้เป็นเครื่องมืออำพรางนั้น สอดคล้องกับหลักศาสนาจริงหรือไม่

อย่าเอาศาสนามาเป็นข้ออ้างในการทำร้ายคน

หลักศาสนาไม่ควรถูกนำมาใช้เพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับความรุนแรง การกล่าวอ้างว่าตนเองกำลังทำเพื่อศาสนา ไม่ได้ทำให้การทำร้ายผู้บริสุทธิ์กลายเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และการเรียกตนเองว่าเป็นนักต่อสู้เพื่ออุดมการณ์ ก็ไม่ได้ทำให้การฆ่าหรือทำร้ายผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเป็นเรื่องที่น่ายกย่อง

ในทางกลับกัน ผู้ที่นำศาสนามาอ้างเพื่อสนับสนุนความรุนแรงกำลังสร้างความเสียหายให้แก่ศาสนาและชุมชนของตนเอง เพราะประชาชนทั่วไปอาจเกิดความเข้าใจผิดว่าเครื่องแต่งกายหรือสัญลักษณ์ทางศาสนามีความเกี่ยวข้องกับความรุนแรง ทั้งที่ในความเป็นจริง ผู้ศรัทธาส่วนใหญ่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบ อยู่ร่วมกับเพื่อนต่างศาสนา และดูแลครอบครัวและชุมชนของตน

ดังนั้น หากพบหลักฐานว่าผู้ก่อเหตุจากขบวนการใดใช้การแต่งกายเลียนแบบสตรีหรือใช้ฮิญาบเป็นเครื่องมืออำพรางตัว สิ่งที่ควรประณามคือ “การกระทำของผู้ก่อเหตุ” และผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ไม่ควรนำความผิดของคนกลุ่มหนึ่งไปเหมารวมกับผู้หญิงมุสลิมทั้งหมด หรือกับผู้ที่สวมฮิญาบอย่างสุจริต

การอำพรางตัวไม่ได้ทำให้ความผิดหายไป

เทคโนโลยีในปัจจุบันทำให้การตรวจสอบพยานหลักฐานมีหลายช่องทาง แม้ผู้ก่อเหตุจะพยายามปกปิดใบหน้า แต่งกายมิดชิด หรือเปลี่ยนรูปลักษณ์เพื่อหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิด การสืบสวนยังสามารถอาศัยหลักฐานอื่นประกอบ เช่น เส้นทางการเดินทาง รถจักรยานยนต์ พยานแวดล้อม วัตถุพยาน และหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์

เพราะฉะนั้น การเลือกใช้เสื้อผ้าสตรีหรือเครื่องแต่งกายทางศาสนาเป็นเครื่องมืออำพราง ไม่ควรถูกมองว่าเป็นความฉลาดหรือความกล้าหาญ แต่ควรถูกมองว่าเป็นพฤติกรรมที่ทำร้ายทั้งเหยื่อและผู้คนที่ถูกนำอัตลักษณ์มาใช้เป็นฉากบังหน้า

โดยเฉพาะผู้หญิงมุสลิม พวกเธอไม่ควรต้องตกเป็นจำเลยทางสังคมจากการกระทำของผู้ก่อเหตุ การแก้ปัญหาที่ถูกต้องจึงต้องแยกให้ออกระหว่าง “ศาสนา” กับ “ความรุนแรง” และระหว่าง “ผู้บริสุทธิ์” กับ “ผู้กระทำผิด”

ถ้าบอกว่าทำเพื่อศาสนา ก็ยิ่งต้องตอบคำถาม

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า “แต่งกายอย่างไรจึงจะหลบกล้องได้” แต่คือ “เหตุใดจึงต้องนำเครื่องแต่งกายของผู้หญิงมาใช้เพื่อก่อเหตุร้าย?”

ถ้าคนกลุ่มหนึ่งอ้างว่ากำลังต่อสู้เพื่อศาสนา แต่กลับทำให้ผู้หญิงต้องถูกหวาดระแวง ทำให้ประชาชนผู้บริสุทธิ์ได้รับบาดเจ็บ และนำสัญลักษณ์ทางศาสนามาใช้เป็นเครื่องมืออำพราง นั่นย่อมเป็นเรื่องที่สังคมควรตั้งคำถามอย่างหนักแน่น

การเรียกผู้ก่อเหตุว่า “ชะฮีด” ไม่ควรเป็นเกราะกำบังให้ใครหลีกหนีจากการตรวจสอบข้อเท็จจริง และไม่ควรมีใครนำคำศัพท์ทางศาสนามาใช้เพื่อสร้างภาพให้ความรุนแรงกลายเป็นเรื่องสูงส่ง

ศาสนาไม่ควรถูกใช้เป็นข้ออ้างในการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ และฮิญาบก็ไม่ควรถูกทำให้กลายเป็นสัญลักษณ์ของความรุนแรงเพราะการกระทำของผู้ก่อเหตุบางราย

หากมีผู้ใดในนามของ BRN หรือกลุ่มติดอาวุธใดก็ตาม ใช้การแต่งกายของสตรีเป็นเครื่องมือก่อเหตุ สิ่งที่ควรเกิดขึ้นคือการนำตัวผู้กระทำผิดและผู้เกี่ยวข้องเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม พร้อมเปิดเผยข้อเท็จจริงตามพยานหลักฐาน ไม่ใช่การเหมารวมผู้หญิงมุสลิมหรือผู้สวมฮิญาบทั้งสังคม

เพราะท้ายที่สุดแล้ว **ฮิญาบไม่ใช่อาวุธ ผู้หญิงไม่ใช่โล่กำบัง และศาสนาไม่ใช่ใบอนุญาตให้ใครทำร้ายผู้บริสุทธิ์**

ใครก็ตามที่นำศาสนาและการแต่งกายอันทรงเกียรติของสตรีมาใช้เป็นฉากบังหน้าเพื่อก่อเหตุร้าย กำลังไม่ได้ปกป้องศาสนา แต่กำลังทำลายความน่าเชื่อถือของศาสนา ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ และสร้างบาดแผลให้กับสังคมที่ต้องการเพียงความสงบ

ดังนั้น การต่อสู้กับความรุนแรงจึงต้องทำควบคู่กันสองด้าน คือ นำผู้กระทำผิดเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมอย่างเด็ดขาด และปกป้องไม่ให้ศาสนา เครื่องแต่งกาย หรืออัตลักษณ์ของประชาชนผู้บริสุทธิ์ถูกนำไปใช้เป็นเครื่องมือของความรุนแรง

เพราะ ผู้ที่อ้างว่าทำเพื่อศาสนา ควรถูกตัดสินจากการกระทำของตนเอง ไม่ใช่จากคำกล่าวอ้างของตนเอง ความรุนแรงไม่เคยทำให้ศาสนาสูงส่งขึ้น และการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไม่เคยทำให้ผู้ก่อเหตุเป็นวีรบุรุษ